donderdag 11 november 2010

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)


Elke vrijdagavond naar de plaatselijke muziekzaak.
Samen met een buurtjongetje.
Blind starend bij de Yamaha KX-88 keyboard.
Want daarmee kon je echt alles spelen.
Niet wetend dat enige muzikaliteit ook een vereiste was.

De verkoper had er uiteindelijk genoeg van.
Dus mochten we alleen terug komen als er voor hem iets te verdienen viel.
Zakgeld, kermisgeld en de inkomsten van een verjaardag werden op geofferd.
Nogmaals vaker bij opa en oma op visite.
Genoeg bij elkaar voor een Yamaha PSS 480.

Dat Japanners over het algemeen klein waren, was mij bekend.
Nooit stil gestaan bij het volgende feit.
Ook hun vingers hadden een andere formaat.
Waardoor het onmogelijk leek om dit apparaat te bedienen.
Grote miskoop.

Totdat er twee klasgenoten op bezoek kwamen.
Nieuwsgierig naar mijn nieuwe aanwinst.
De eerste nam plaats achter mijn bureau.
Speelde probleemloos Maid Of Orleans van O.M.D.
Vervolgens herhaalde de andere het probleemloos.
Terwijl ik met veel geworstel het intro van I Just Can’t Get Enough van Depeche Mode kon spelen.
Ja, en Vader Jacob.
Wat een afgang.
Dus hier stopte voor langere tijd met liefde voor Orchestral Manoeuvres In The Dark.

En als je nu Architecture & Morality terug hoort.
Waan ik me weer in die winkel van vroeger.
Het gedateerde geluid klinkt prettig in het gehoor.
De jaren 80 lijken een eeuwigheid ver weg.
Terug naar het nieuwe stenen tijdperk.
Waar een verwende jongetje samen met een rijke pappa het welkomstbelletje laten rinkelen.
Vader haalt een aantal flappen uit zijn portemonnee.
Zonder blikken en blozen wordt de Yamaha KX-88 verkocht.
Terwijl ik mijn spaarpotje met inhoud nog een na tel.
Net genoeg voor hun ingeruilde tweedehandse Yamaha PSS 480.
Afgedankt als een vergeten souvenir.
Net als het echte daadwerkelijke zelfgetitelde hoogtepunt van dit album.

11 november 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten