zondag 7 november 2010

Jeff Buckley - Grace (1994)


Ruim dertien jaar geleden.
Het overlijden van Jeff Buckley.
Ongeloof.
Net als vader te vroeg heen gegaan.
Onwaarschijnlijke erfenis.
Erfelijk bepaald in de genen.
De wereld was in shock.
Wekenlang Nightswimming van REM gedraaid.
Voor de laatste maal een glimp in de golven.
Glimlach op het gezicht.
Vervolgens totale verdwijning.
Grace was te pijnlijk.
Pas later kwam de wereldwijde erkenning.
Genoeg tranen van ontroering door zijn versie van Hallelujah.
Met terugwerkende kracht verdronken in emoties.

De grote klap kwam echter nog harder aan met Last Goodbye.
Testament vastgelegd.
Afscheid van een geliefde.
Niet een jeugdvriendin.
Relatie op de klippen gelopen.
Maar de laatste zonsondergang.
Lichtstralen omhelzen het lichaam als een geliefde.
Bovenlichaam ontbloot.
Klaar om een duik te nemen.
Voor eeuwig de diepte in.
Terwijl de duisternis het water als zilver doet verkleuren.
Als een parel glinsterend op de bodem.
Een week later terug gevonden.
Niet als een schat van grote waarde.
Maar als een verlies van grote waarde.

7 november 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten