zaterdag 16 oktober 2010

Type O Negative - October Rust (1996)


Donkere wouden in Scandinavië.
Eeuwenoude eiken die daar hun laatste jaren slijten.
Pensioenleeftijd al lang bereikt.
Als wijze druïdes waken ze over jonge breekbare sparren.
Vergelijkbaar met kwetsbare pubermeisjes.
Boomholtes als gapende vagina’s.
Onaangetast, net een maagdenvlies.
Breed gespierde houthakkers worstelen zich door de dichtgegroeide plantenmassa.
Bewakend met bijl, hakmes en kettingzaag.
Zichzelf open snijdend aan protesterende doornenstruiken.
Weerstaand biedend tegen de beulen der natuurschoon.
Binnen een uur is het gebeurd.
Totale verwoesting.
Sappen sijpelen uit ontwrichte takken.
Op het donkergroene mosdek vormen ze een soort van bloedspoor.
Tranen in de vorm van zure regen dalen neder.
Exit October Rust.

Type O Negative probeert zich kwetsbaar op te stellen.
Meer diepgang en gevoel in de nummers.
Directheid heeft plaats gemaakt voor emoties.
De man van Staal opent zijn ziel.
Bewust van zijn eigen sterfelijkheid.
Juist deze reus zou op jonge leeftijd als een Goliath geveld worden.
David zou zich als een hartaanval melden.
Gun hem een rustplaats onder een hunebed.
Want ergens geloof ik in sterke gebondenheid met de natuur.
Anders kun je dat thema niet zo mooi verwoorden in een herfst album.
Peter Steele ontwikkelde zich als roofdier tijdens Carnivore tot de Green Man.
Menselijker.
Al blijft zijn voorliefde voor vrouwelijk schoon aanwezig.
Getuige nummers als Red Water en My Girlfriend’s Girlfriend.
Blijft natuurlijk een ladykiller.

Zijn gemis is groot.
Net als zijn gestalte en persoonlijkheid.
Juist nu het weer begint te veranderen.
Is zijn kille stemgeluid voelbaar.
IJzig als de eerste vrieskou.

R.I.P.

16 oktober 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten