vrijdag 15 oktober 2010

Sting - The Dream of the Blue Turtles (1985)


De luchtigheid was bij The Police grotendeels verdwenen.
Ghost In The Machine en Synchronicity waren best zware albums.
Al deden juist deze het goed bij mij.
Duidelijk hoorbaar was in band in crisistijd.
Duistere wolken spanden zich samen.

Every Breath You Take.
De lucht in de studio was om te snijden.
Ademnood vanwege opgekropte frustraties.
Liever elkaar de figuurlijk de strot dicht knijpen.
Hoop om als vriendengroep uit elkaar te gaan.
In de realiteit was het niet helemaal haalbaar.

Eigenlijk ging Sting hier terug naar zijn roots.
Hij begon namelijk als bassist in een jazzbandje.
Met de juiste sessiemuzikanten kon hij de rol als frontman weer oppakken.
Geen strijd tussen drie gelijkwaardige bandleden.
Gewoon personeel in dienst van hemzelf.

Opener If You Love Somebody Set Them Free klinkt als Paul Young.
Inclusief achtergrondkoor ten tijden van The Secret of Association.
Jazzinvloeden nog minimaal aanwezig.
Wel een saxpartij wat duidelijk aan onze eigen Candy Dulfer doet denken.
Volgens mij trouwens nooit opgetreden.
Iets wat Kyteman vandaag wel zal doen.
Prima opener, maar niet representatief voor de rest van het album.

Het vrolijke Love Is The Seventh Wave sluit hier wel op aan.
Sting als gelukkige huisvader.
Eindigend met zinnen uit Every Breath You Take.
Is dit cynisch of gemeend?
Een schop naar de overige The Police leden.
Sting die zijn draai gevonden heeft.
Wachtend op wat de volgende stappen van Copeland en Summers zullen zijn.
Schaakmat voor Sting.
Al kan het natuurlijk ook geïnterpreteerd worden als de luisteraar er nog eens aan te herinneren dat hij tevens de zanger van The Police was.
In het geval dat The Dream Of The Blue Turtles slecht zou verkopen.

De koude oorlog is hoorbaar in Russians.
Laat de nakomelingen leven in een vreedzame wereld.
Jammer dat Rusland hier zo negatief wordt neergezet.
Dreiging kwam wel degelijk ook vanuit de Amerikaanse kant.
Waar een licht dementerende b-acteur verkozen was tot volksvertegenwoordiger.
Ik heb nog de beelden van de satire Spitting Image voor me.
Angst heerste in Oost en West.
Moskou wordt hier wel perfect verwoord in muziek.

Children’s Crusade.
Sting op de Thea Beckman toer.
Kruistocht In Spijkerbroek.
Net als vorig nummer beïnvloed door het vaderschap.
Vanuit persoonlijke ervaringen weet ik dat deze verandering je gehele kijk op zaken veranderd.
Grootste impact in je leven.
Kindsoldaatjes uit de Middeleeuwen.
Zelfs toen al werden kinderen misbruikt door het geloof.
Marco Borsato zou smullen bij dit nummer.

Het begin van Shadows In The Rain vind ik minder.
Begrijp niet helemaal die drumsolo.
Verwacht die eerder halverwege een live optreden.
Maar ik kan me voorstellen dat anderen hier helemaal los op gaan.
Sting hier duidelijk in een bijrol.
Genoeg ruimte voor de overige muzikanten.
Mij doet het minder.

Het geflirt met Afrikaanse invloeden bij We Work The Black Seam pakt goed uit.
Typerend voor de jaren 80.
Artiesten als Talking Heads, Paul Simon en Peter Gabriel maakten er ook verdienstelijk gebruik van.
Voor de zoveelste keer wordt ik geconfronteerd met de veelzijdigheid van dit album.
Die me veelal wel in smaak valt.
Jazz elementen zijn een waardevolle toevoeging.
Met Fusion heb ik niet zoveel.

Consider Me Gone benadrukt de zangkwaliteiten van Sting nogmaals.
Op de een of andere manier lijkt het alsof hij hier rust heeft gevonden.
Gelukkig met deze stap in zijn carrière.
De gejaagdheid van The Police achter zich gelaten.
Valt niet altijd even goed uit.
In deze schildpaddensoep zit soms teveel zout en te weinig peper.
Droom maar lekker verder Sting.
In ieder geval geen nachtmerrie.

Het titelnummer The Dream Of The Blue Turtles is lekkere toegankelijke jazz.
Gelach op het eind verraad het plezier in de jamsessie.
Tussendoortje, maar wel een duidelijk beeld van de sfeer waarin het album tot stand komt.

De hoogtepunten zitten duidelijk aan het begin, en nog sterker aan het eind.
Moon Over Bourbon Street heeft mooie passende baspartijen.
Sting in een nachtclub.
Ergens weg gestopt op de Wallen.
Verlichting die hapert.
Peertjes levenloos in door nicotine aangetaste lampenkappen.
Te oude uitgerangeerde half ontblote danseressen.
Voortbewegend als een emotieloze Demi Moore in de film Striptease.
Sting die het schaamtegevoel moeilijk kan onderdrukken.
Geweldig.

Afsluiter Fortress Around Your Heart is sentiment.
Past tussen het repertoire van zijn beroemde vorige band.
Persoonlijk heb ik ook altijd gedacht dat dit een nummer van The Police was.
Vreemd dat hij niet op hun Best Of album stond.
Hier blijf ik het zien als toegift.
De lichten dreigen weer aan te gaan.
Laatste gejuich vanuit de zaal.
Beloning voor het publiek.
Afsluiten met de goede oude tijden.
Applaus.

15 oktober 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten