maandag 18 oktober 2010

Nick Cave & The Bad Seeds - The Firstborn Is Dead (1985)


Te krappe baarmoeder.
Twee ongeboren zielen vechten voor een bestaan.
Als een demente goudvis in een kom.
Steeds hetzelfde rondje varend.
Wetend dat er maar overlevingskans is voor een persoon.
De oudste en wijste offert zichzelf op.
Wachtend op de eeuwige slaap.
De zandman worstelt zich in het vruchtwater.
Als een moddermonster ontneemt hij het recht tot leven.
Alleen de Koning zal ontwaken.
Zijn rijk vanuit armoede uitbreiden.
Ontstaan door liefde voor zijn moeder.

Tupelo, 8 januarie 1938.
Ergens in een stacaravan bevuilt een jonge vrouw de vloer.
Tussen lege flessen drank valt een levenloos wezen op de grond.
Verbinding met de navelstreng is afgestorven.
The Firstborn Is Dead.
Vervolgens een lange stilte.
Buikkrampen en een herhalend patroon.
Gelukkig klinkt er nu gehuil.
Later zou deze stem uitgroeien tot werelds bekendste zanger.
Geboorte van Elvis Aaron Presley.

Tupelo staat dan ook niet alleen voor Elvis Presley.
John Lee Hooker zong ook al over deze plaats.
Misschien is hij eigenlijk wel een grotere koning.
Elvis noemde de bluesmuziek gebracht door donkere slaven al als inspiratiebron.
Getroffen door een stortvloed van regen.
Deze overlast komt ook terug in de tekst van deze song.
Als grootheid past Nick Cave ook in dit rijtje.
Tenminste, wel in het door mij zelf samen gestelde rangorde.
Zelfs de wederopstanding van Jesus Christus wordt enigszins genoemd.
Ook niet de minste persoon.
Zijn lichaam achtergebleven.
Maar zijn ziel herrezen.

Al op zijn album From Her To Eternity proef je de gebondenheid met Elvis.
In The Ghetto met zijn nachtclubachtige clip als bewijs.
Nick presenteert zich onbewust als verlopen Las Vegas ster.
Ook hier hebben de verslavingen hun littekens achter gelaten.
Er is niemand die hem een voortvarend leven toe kent.
Hoog genoteerd op de lijst der lijsten.
Welke popster zal binnenkort het loodje leggen.
Keith Richards staat op de eeuwige eerste plaats.
Cave volgt als hoogste nieuwe binnenkomer.
Beide nog steeds in leven.

Een beetje artiest laat toch wel een bluesgetint album na.
Proef dan ook verwantschap met Jeffrey Lee Pierce van The Gun Club.
Zijn trouwe gitarist zou later ook ingelijfd worden.
Als dienaar van de grote meester zelf.
Lid van The Bad Seeds.
Hier is het Blixa die met zijn specifieke geluid een stempel drukt.
Zijn spel gecreëerd tussen de schroothopen van Einstürzende Neubauten.
Passend in het totaalplaatje.
Ontstaan in het brein van de Grottenman.
Primitief en met een kaalheid.
Terug naar de roots.
De oertijd der muziek.

Zo wordt hier duidelijk terug gegrepen op de geschiedenisboeken.
Black Crow King roept vergelijkingen op met My Wild Love van The Doors.
Ook hier betreft het een rockartiest met de blues in zijn hart.
Wanted Man is geschreven door Bob Dylan en Johnny Cash.
Er wordt een ode gebracht aan Blind Lemon Jefferson.
Alleen Leonard Cohen ontbreekt nog.
Maar deze werd net als Elvis al geprezen op From Her to Eternity.

Hoort The Firstborn Is Death nu tot zijn beste albums?
Volgens mij niet.
Al zitten de kenmerkende elementen voor het latere werk er duidelijk in verweven.
Geloof, Moord en Liefde.
Een ter doodveroordeelde die zich voorbereid op het contact met God.
Zijn zondes opbiechtend.
Zoekend naar vergeving.
EVIL getatoeëerd op de knokkels van zijn rechterhand.

Ook Nick Cave zelf wankelt tussen goed en kwaad.
Engel op de ene schouder.
Duivel op de andere.
Bewapend met pistool.
Enkel een kogel in de loop.
Zodat hij zich van een van beide kwelgeesten kan verlossen.
Al zal de keuze nooit de juiste zijn.

18 oktober 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten