donderdag 7 oktober 2010

Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987)


Het belang van Sweet Child O' Mine.

Iedereen kent het wel.
Middelbare school.
Eindejaarsfeestje.
Zo'n onbereikbare chick.
Geblondeerde haren met bewuste uitgroei.
Onschuldige donkerbruine ogen.
Maar ondertussen het meeste ervaring op seksueel gebied.
Peuk in de mond.
Strakke spijkerbroek, te hoge hakken.
Achterop de motor van haar drie jaar oudere vriend.
Onbereikbaar voor al je klasgenoten.
Dus nergens voor te schamen.

Tien jaar later.
De kleur van de kijkers verspreid zich over het gelaat.
Donkere wallen verraden een geleefd leven.
Zonnebrandhemel camoufleert de aangetaste huid.
Nicotine heeft zijn sporen na gelaten.
Ongezond mager.
Parelwitte tanden verkleurd tot een vergeelde ruïne.
Glimlachend met de mond gesloten.
Gouden jaren achter zich gelaten.
Schoonheid opgeofferd tot een roemloos bestaan.

Juist die kwetsbaarheid spreekt mij aan.
Sprankelend gitaarspel doet mij terug verlangen.
Onbevangen in het leven.
Lachen om buurtgenoten die de dertig passeren.
Vastgeroest in de dagelijkse gang.
Halverwege komt Slash met de overgang.
Grimmiger geluid omgetoverd tot een van de mooiste solo’s ooit.
Vervolgens de vraag waar het naar toe zal leiden.
Angst en onzekerheid.
Back To The Future geworpen.
Gejammer uit de gitaarsnaren.
Onmogelijk gevecht tegen de ouderdom.

Woonachtend in een metropool.
Dagelijks in dezelfde sleur naar het werk.
Files leiden langs verdorde stukken natuur.
Gasdampen verkleuren het straatbeeld.
De hel in het klein.
Met uitgebluste huisvrouwen.
Terwijl je voor het zoveelste uur in slow motion de kilometerpaaltjes telt.
Op de radio weerklinkt.

Take me down to the paradise city
Where the grass is green
And the girls are pretty
Take me home (Oh, won't you please take me home)

Thuis is een gepasseerd station.

7 oktober 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten