woensdag 13 oktober 2010

Dire Straits - Love over Gold (1982)


Ik heb helemaal niks met Dire Straits.
Brothers In Arms vind ik een slaapverwekkend sereen resultaat.
Mark Knopfler klinkt als een saaie, slechte zanger.
Natuurlijk kan hij goed gitaar spelen.
Die stem, daar kan ik dus niks mee.

Maar………

Een ander verhaal.
Genaamd Private Investigations.
Alleen thuis.
Wachtend op iets wat niet zal komen.
Treurende gitaarklanken verwoorden het gevoel van een bedroefde man.
Gevoel bedrogen te worden.
Dagboeken gevonden die niet op hem gericht waren.
Flink aan de drank doet Mark zijn beklag.
Heb medelijden met deze man.
Probeer je in te leven.
Hartslagen doen alles verstillen.
Opkomende kwaadheid.
IJsberen door de kamer.
Deur achter zich dichtslaan.
Voetstappen in het grint.
Kluizenaar alleen naar buiten.
Privé onderzoek.
Lange eenzame weg naar de minnaars.
Agorafobie in de desbetreffende wijk.
Traptreden naar boven.
Knipperende neonlichten.
Het woord motel lacht je toe in de dreigende duisternis.
Crime Passionel.
Koelbloedig en doelbewust de relatie beëindigen.
De moordenaar is terug voor middernacht.
Hij trekt zijn laarzen uit.
Zet een heerlijk kopje thee.
Gaat verder met het dagelijkse leven alsof er niks is gebeurd.
Typisch Brits.

Vanwege dat ene nummer heeft Dire Straits zich voor mij op de kaart gezet.
Albumhoes van Love Over Gold verraad zich al.
Nacht onderbroken door bliksemstralen.
Voor de een ultieme schoonheid.
Voor de ander angst.
Wolken die uiteen gescheurd worden.
Hopend op enig zonlicht.
Zodat de dag weer kan beginnen.
En het gevaar verdreven lijkt te zijn.

13 oktober 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten