donderdag 7 oktober 2010

The Cure - Wish (1992)


Wish.
De wens is aanwezig.
Aansluiting zoekend bij Disintegration.
Had mogelijk kunnen zijn.
Vragen die opdringen.
Het eerste en laatste nummer verraden het al.
Open en End.
Een album met een open einde.
Bij de Amerikaanse markt succesvol.
Terwijl de fans in Europa vertwijfeld achter blijven.
Wat moet je er over zeggen?
Slecht is het zeker niet.
Teveel aan effectpedalen veroorzaken een apart resultaat.
Het gecreƫerde spinnenweb van de voorganger wordt door het stofzuigergeluid weg gezogen.
Waardoor er een gemaakt kaler sfeerbeeld ontstaat.

Gordijnen worden weg getrokken.
Het te felle zonlicht doet pijn aan de ogen.
Zwaarmoedige Robert Smith wordt zijn bed uit getrommeld.
Het weekend staat voor de deur.
Tijd om weer verliefd te worden.
Pilletje tegen de kater en feesten maar.
Therapeuten hebben hem een ander vonnis opgelegd.
Schizofrenie en angst voor ouderdom geschrapt.
Vanaf vandaag heerlijk manisch depressief.
Vertrouwen in een vernieuwde levensvisie.

Als een stuiterbal proberen we het allemaal te volgen.
Wat is de opzet van het geheel.
Ondanks een overvloed van prima songs mis ik een geheel.
Met alleen losse korrels bouw je geen zandkasteel.
En als je eenmaal denkt enige vastigheid gevonden te hebben.
Wordt deze door een vloedgolf vervaagd.

7 oktober 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten