donderdag 21 oktober 2010

The Beach Boys - Pet Sounds (1966)


Happy Days.
Stoere Fonzie en de rest.
The Beach Boys zijn de rest.
Christelijke, maagdelijke schooljongetjes.
Weg is het verlangen naar de jeugd.
Geen Surfin' U.S.A., California Girls en Fun, Fun, Fun meer.
Surfplank verkocht voor literatuur.
Filosoferen op het strand.
Dagdromen over de toekomst.
Huisje, boompje, beestje.
Kinderlijke onschuld.
Gezamenlijk naar de kinderboerderij.
Bokjes voeren met brokjes die voor 2 cent te koop zijn bij de plaatselijke kiosk.
Schaapscheerderfeesten.
Geitenwollen sokken cultuur.
Breipatronen bij de Magriet.
Zwembroek maakt plaats voor warme koltrui.

Ik heb de genialiteit van Pet Sounds nooit begrepen.
Juist de zomerse wat opgejaagde muziek sprak mij aan.
Niet de samenzang.
Voor mij hoorden ze nu thuis tussen The Hollies en The Monkees.
Het nivo van The Byrds of The Mamas & The Papas is onbereikbaar.
Prijsnummers zijn hier Wouldn’t Be Nice en I Know There’s An Answer.
God Only Knows is me teveel KRO.
Jongerenkoor op een zondagochtend.
Gedoucht, haartjes in een scheiding.
Vleugje parfum uit vaders badkamerkastje.
Liever de zoute zweetlucht.
Middagje op de golven.
Sex op het strand.
Biecht overslaan.
Vanwege slapenloze nachten en een flinke kater.

21 oktober 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten