zaterdag 28 augustus 2010

Swans - My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky (2010)


Allemaal prima natuurlijk.
Folk uitstapjes met een wat rustiger geluid.
Al zat ik daar niet echt op te wachten.
Liever de aansluiting met The Great Annihilator.
Michael Gira is ook een paar jaartjes ouder geworden.
Hierdoor aangenaam verrast door My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky.
God die de Messias nu niet laat kruisigen.
Maar hem als een oorlogsmisdadiger de strop geeft.
Hem hiermee zijn paradijs in sleurt.
Het touw steeds strakker om zijn nek.
Zou de titel een knipoog zijn naar het live album Real Love.

Opener No Words/No Thoughts klinkt als een langere, zelfs spannendere versie van She Lives.
Brute mokerslagen en het geluid van een slijpende kettingzaag.
Wat voert hij daar uit onder in die kelder.
Gruwelijke beelden van The Texas Chain Saw Massacre passeren mijn netvlies.
Leatherface in zijn persoonlijke naai atelier.
Bewerken van de huiden van zijn slachtoffers.

You Fucking People Make Me Sick geeft soortgelijk gevoel.
Priester die eerst bij een onschuldig jongetje de biegt af legt.
Vervolgens hem vergiftigd met Het Bloed Van God.
Verdoofd door de rode wijn hem het torenkamertje insleurt.
Handelingen die het daglicht niet kunnen verdragen.
Terwijl reddingsvliegtuigen actie ondernemen.
Zelfs rakelings over de kerktoren heen vliegen.
Tevergeefs op zoek.

Reeling The Liars In klinkt als Iggy Pop.
Begeleid door The Bad Seeds.
Vervolgens de opbouw van Jim.
Welke persoon wordt hier mee bedoeld?
Toch Iggy Pop?
Jim is gemakkelijk te herleiden tot James (Newell Osterberg).

Michael Gira is dus niet alleen muzikaal een duizendpoot.
Ondanks zijn stem altijd herkenbaar blijft.
Op ander werk linkte ik hem aan Sisters Of Mercy of Nick Cave.
Ik moet toegeven; zijn geluid is er niet op achteruit gegaan.

Het enige minpuntje.
Ik mis hier Jarboe.
Fluisterend of schreeuwend.
De feeks die Gira het verkeerde kant op praatte.
Duiveltje op de schouder.
Waarschijnlijk heeft ze het te druk in het huishouden.
In haar heksenketel vervuld met verderf.
Of is ze verworden tot braaf vrouwtje.
Op tijd naar bed.
Met het nachtlampje aan Een Huis in Toscane van Frances Mayes aan het lezen.

28 augustus 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten