zondag 1 augustus 2010

Madrugada – Industrial Silence (1999)


De diepe wouden van Noorwegen.
Dennenbomen als kolossale reuzen.
Gedachtes aan kerstmis.
Bij nacht schitterend onder de hemel.
Sterren als natuurlijke piek.
Belichaming van de overleden gitarist Robert Burås.
Overige leden van Madrugada in warme winterse truien.
Staande in humus der ontbindende plantenresten.
Knikten bevestigend.
Zagen dat het goed was.

Vocal is het Twin Peaks van Scandinavië in een notedop.
Agent Cooper verdwaalt in een droom.
Ontwakend in het koude Noorden.
Madrugada als huisorkest.
In een hutje aan de rand van deze bosrijke omgeving.
Geweldig aan Chris Isaak en Walkabouts herinnerend materiaal.

Wat volgt is een sfeervol geheel.
Zang die prettig de hoogte ingaat bij Shine.
Waarbij ik moet denken aan een der hoogtepunten van Radiohead.
High & Dry.
Kwaliteiten van zanger Sivert Høyem benadrukken.
Natuurlijk blijft ook de link naar The Smiths en het later startende Editors aanwezig.
Muziek die spannend en onnavolgbaar blijft.
Sfeervol en duister.
Overtuigend en draagbaar.
Sirens met de Oosterse opbouw.
Gekweld door de eerste maandag van de maand.
Steeds om dat middaguur het vervelende geluid.
Wat te doen bij een ramp.

Welke status zouden ze veroverd hebben.
Als inwoners van het Verenigde Koninkrijk?
Ongewild stadions moeten vullen.
Muziekliefhebbend publiek aan hun voeten.
Juiste band op een verkeerde plaats.
Gedoemd door het vervroegde overlijden van hun gitarist.
Misschien is het ook wel goed zo.
Rustig in de schaduw blijven staan.
Toekijkend hoe jaren later de waardering wel komt.
Hoop op eeuwige erkenning.

1 augustus 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten