maandag 16 augustus 2010

dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)


Koortsige beet van een malariamug.
Hoge temperatuur.
In bed gekluisterd.
Motieven op de overgordijnen vervagen.
Insecten krioelen door elkaar.
Wegdromen in een roes.
Begrafenis in New Jersey.
Voodoo rituelen uitgevoerd door demente hogepriesters.
Tom Waits die de geest van Miles Davis oproept.
Theme From Turnpike.
Voorbode van In A Bar, Under The Sea.

Na My Sister = My Clock hield ik de adem in.
Leuk experiment, maar met vlagen de genialiteit van Worst Case Scenario.
Zou het tweede album er wel komen?
Of zou dEUS sterven aan een overschot van creativiteit.
Ontwikkeling leidde echter tot veelzijdigheid.
Jamsessies waarbij geflirt werd met dance.
Meer rustmomenten in lagen opgebouwd.
Explosief gevaar blijft op de loer liggen.
Geen idee wanneer de Vesuvius tot uitbarsting komt.
Van het een op andere moment ben je versteend.
Net als bij Pompeii zullen de geheimen pas later aan de oppervlakte komen.

Tom Barman klinkt als een gelukkig mens.
Balans in zijn bestaan gevonden.
Drugs afgezworen.
Liefde is de nieuwe verslaving.
Geluk delend met bandleden.
Stef Kamil Carlens accepteert de rol als volgeling.
In Moondog Jr. heeft hij zich al bewezen.
De rol als frontman is ook voor hem weg gelegd.
Craig Ward bewijst een goede vervanger te zijn.
Tijdens de Barman & Ward concerten ben ik getuige.
Chemie is hier tevens aanwezig.
Waardoor men zich kan voorbereiden op een vaarwel.
Serpentine is voor mij het afscheid.
Een vriendschappelijke kus.
Stef Kamil Carlens is voor eeuwig herenigd.
Als een getatoeƫerde roos op iemands rug.
Zijn verbintenis zal altijd voelbaar blijven.

16 augustus 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten