zondag 15 augustus 2010

David Bowie - Aladdin Sane (1973)


Aladin Insane.
De geest in de fles was het snelle succes.
Niks drie wensen.
Alles wat Bowie aanraakte veranderde in goud.
Gek werd hij ervan.
Die stem in zijn hoofd werd zijn alter ego.
Ziggy Stardust nam de controle over.
De verslaafde rockster.
Niet David Bowie.
Die had de touwtjes in handen.
Cocaïne maakte de wereld overzichtelijk.
Alles was bereikbaar.
Ondertussen veranderend in een uitgeteerd wrak.
Muzikaal nog steeds een genie.

Watch That Man.
Zijn spiegelbeeld aanziend als een vreemd persoon.
Hij kon dat zielige hoopje toch niet zijn.
Al werd de bewustheid van sterfelijkheid groter.
Jaren tachtig waren onbereikbaar.
Aladdin Sane (1913-1938-197?)
Datum van overlijden stond al gedeeltelijk ingevuld.
Jachtigheid overheerst.
Alsof de tijd aan het opraken was.
Laatste meesterwerk uit zijn mouw schuddend.
Voor eeuwig het nalatenschap opgesteld.
Vluchtig testament.
Angstaanvallen in de avond.
Panic In Detroit.

Verdwenen was de uitstralende zekerheid.
The Spiders Of Mars kropen via het brein de ziel binnen.
Nestelen zich in de bloedbanen.
Verspreiden zich als een virus over het lichaam.
Enige medicijn is afkicken.
Al zou daar de tijd nog niet rijp voor zijn.
Glamrock maakte plaats voor iets nieuws.
Naamloos.
Later zou hier de beginselen van de postpunk genoemd worden.
Waardoor de sleutelrol van het album alleen maar groter zou worden.
Voor mij het keerpunt in de carrière.

Bowie coverde Let’s Spend The Night Together van The Rolling Stones.
In ruil kreeg Mick Jagger voor een nacht zijn vrouw Angie tot beschikking.
Soort van verbond.
Vervolgens bezongen in een groot hitsucces.
De cirkel was hiermee rond.

14 augustus 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten