maandag 7 juni 2010

Thelonious Monster - Beautiful Mess (1992)


Vrijwel niemand kent Bob Forrest.
Maar velen zullen het optreden van hem op Pinkpop in 1993 herinneren.
Hij klom naar boven op het podiumdak.
Hulpeloos naar beneden kijkend.
Te ver onder invloed om te weten wat hij daar deed.
Dat duidelijk uitstralend.
Gelach vanuit de weide.
Grappige, domme meneer.
Niet het uiterlijk hebbend van een grote popster.
Meer dat van een karakter uit de Beavis & Butthead.
Gevraagd omdat hij vriendjes met de Red Hot Chili Peppers was.
Die laatste waren ondertussen te bekend en te duur voor Jan Smeets.
Dan maar het verslaafde, zielige buurjongetje.

Tijden veranderen.
Tegenwoordig geeft hij als een soort van Keith Bakker voorlichting aan verslaafde jongeren.
Als ervaringsdeskundige.
Volledig afgekickt.
Al blijft die wazige blik in zijn ogen het tegendeel vermoeden.

Eigenlijk is Beautiful Mess van Thelonious Monster zo slecht nog niet.
De zelfspot van iemand die van zijn leven een gigantische puinhoop heeft gemaakt.
Regelmatig moet ik glimlachen.
Jammer dat dit album niet 10 jaar later werd gemaakt.
Belevenissen van Bob Forrest zouden mooie Real Life televisie opleveren.
Humor, ontroering en de nodige shockeffecten.
Die loser van school die ook nog eens aan de drugs raakt.

Ondanks hij tijdens Adios Lounge als Bon Jovi klinkt, durft Tom Waits het aan.
Samen verzorgen ze een mooi duet over twee vrienden, laat aan het zuipen.
De tragiek van het touren.
Jezelf bijna dood drinken in lege hotelkamers.

Body And Soul?
Het kansloze luie bestaan.
Hangend voor de televisie.
Plaatselijke Pizza koerier bellend.
Om je toch maar enigszins op de been te houden.
Lege bierblikjes op de grond.
Totaal uitzichtloos.

De zelfkant van het leven.
Slackers en Generation X.
De trieste jaren 90.
Ondergang van idolen.
Verdwalend in het verworven sterrendom.
Eenzaamheid, verslavingen en de dood tot gevolg.
Bittere toppunt van zelfspot.

7 juni 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten