woensdag 23 juni 2010

Talking Heads - Remain in Light (1980)


Als kind zijnde haalde ik David Byrne en Bryan Ferry door elkaar.
Voor mij werden Love Is The Drug, Psycho Killer, Let’s Stick Together en Once In A Lifetime door dezelfde persoon gezongen.
Beide veelal in een net pak gekleed.
Later kwam ik tot de ontdekking dat het frontmannen waren van twee verschillende bands.
Ook al lijken de uitvoeringen van Al Greens Take Me To The River sterk op elkaar.
Bryan op The Bride Stripped Bare.
David op More Songs About Buildings and Food.
Albums die toevallig ook nog alle twee in 1978 verschenen.
De liefde voor Roxy Music en Talking Heads zou vervolgens blijven.

Remain In Lights is het hoogtepunt van Talking Heads.
De Afrikaanse klanken laten je verplaatsen in een oerwoud.
Met een groot hakmes maakt gids Byrne een gangbaar pad.
Bezweet, en vol insectenbeten vervolgen we onze weg.
Een delirium vanwege de koortsachtige tonen.
Meeslepend door de inheemse bevolking.
Het ultieme vakantiegevoel.
Voor herhaling vatbaar.
Maar schijn bedriegt.
Het jaar er op zullen we verdwalen.
Brian Eno zal onze reisleider vergezellen.
My Life in the Bush of Ghosts is de ware survival.
Alleen voor die-hards.

Remain In Light al met Eno achter de knoppen.
Hier zou zijn rol tot die beperkt blijven.
En dat doet hij goed.
Duidelijk een band op zijn hoogtepunt.
Het experiment niet uit de weg gaande.
Maar dan op een toegankelijke manier.
Vergelijk ze maar met The Police.
Beide de oorsprong in de punk.
Goed geschoolde muzikanten, die hun kwaliteiten steeds meer zullen laten horen.
Twee frontmannen die uiteindelijk vanwege andere creativiteit de band verlaten.
Zich gaan richten op het solo werk.
Sting echter wel met succes.
Byrne vreemd genoeg niet.
Terwijl het prima aansluit bij albums als Remain In Light.

23 juni 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten