dinsdag 1 juni 2010

Simple Minds - Once upon a Time (1985)


Het grote gebaar commercieel uitbuiten.
Mag dat?
Van mij wel.
Totaal geen moeite mee.
Het onverwachte succes in Amerika.
Don't You dat dateerde van dezelfde opname sessie.
Als opvullertje in een nietszeggende tienerfilm.
Beide werden onverwachts een grote hit.

Er was dus al gekozen voor deze weg.
Simple Minds koos voor een nog groter geluid dan bij Sparkle In The Rain.
Net tegen het randje aan.
Met toevoeging van een soulvolle zangeres in de band.
Zeker niet risicoloos.
Na jaren van zwoegen werd hiermee aansluiting gezocht bij meer publiek.
Dat dit ten koste zou kunnen gaan van hun oude fans, dat was een feit.
Maar Simple Minds was net als U2 klaar voor deze stap.
Niet de geschiedenis ingaan als geslaagd post-punk groepje.
Bewust van het gevolg.

Opener Once Upon A Time is ritmisch.
Alsof Simple Minds naar Talking Heads geluisterd heeft.
Mooie herkenbare orgelpartijen.
Toch ben ik niet helemaal gelukkig met het eindresultaat.
Jim Kerr is hier gewoon slecht bij stem.
Zijn zang is te hees, je voelt hem naar adem happen.
Had nog wat langer geknutseld en de vocalen meer rust gegeven.

All The Things She Said is een stuk sterker.
Robin Clark is een steengoede zangeres.
Credits komen haar hier toe.
Wat een aangename aanvulling.
Ze tilt Jim Kerr hier echt naar een hoger level.
Helaas wordt ze te weinig geroemd.

Bij Ghostdancing kan ik niet stil blijven zitten.
Ondanks de vrolijke ondertoon een vrij heftig nummer.
Gemeend politiek getint.
Vervolgens zouden Mandela Day en Belfast Child gemaakt over komen.
Lyrics waar veel tekstschrijvers trots op zouden geweest.
Als ze het nivo zouden kunnen halen.

Het meezing nummer.
Alive & Kicking.
Kapot gemaakt door tweederangs karaoke zangers.
Die ingehuurd op Centerparks hun kunstje doen.
Elke week weer voor ander publiek.
Maar de originele versie ademt warmte en geluk uit.
Het Grote Gebaar.
Mij geeft het een kick.
Een massa van duizenden die het massaal mee brult.
Laat ergens in een overvol stadion.
Padadada papadadada.

Oh Jungleland is minder.
Te chaotisch geheel.
Een overvol oerwoud met een teveel aan klanken.
Zonder harmonie.

I Wish You Were Here is persoonlijk.
Gemis van Chrissie Hynde.
Vanaf Live Aid hopeloos verliefd.
Uiteindelijk geschaakt van Kinks voorman Ray Davies.
Liefdesliedjes schrijven is echter niet zijn sterkste kant.
Zoetsappig.
Krijg er geen vlinders van in mijn buik.
Wel zo' n vervelende harde bal.

Revenge met Sanctify Yourself.
Prijsnummer.
Overtuigingskracht is aanwezig.
Toewijding in het Koninkrijk van Messias Kerr.
The Man In Tights.
Onze eigen Robin Hood.
Vreemd genoeg vond ik toen de kledingkeuze in de videoclip wel passend.

De afsluiter Come A Long Way is weer minder.
Waarschijnlijk op dezelfde dag opgenomen als de opener.
Het slechte stemgeluid is weer aanwezig.
Advies, neem de volgende keer eerst een flinke kop thee met honing.
De avond ervoor wat minder Schotse Whisky.
Dan komt het wel goed.

1 juni 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten