zondag 6 juni 2010

Ride - Nowhere (1990)


Vanmiddag in een platenzaak in Nijmegen.
Heerlijke muziek door de luidsprekers.
Wegdromen in deze vreemde mix tussen The Jesus And Mary Chain en The Stone Roses.
Soms vormgegeven met een vleugje The Smiths.
Nieuwsgierig informeren bij de verkoper.
Dit is een oudje.
Nowhere van Ride.
Soms is het leuk om af en toe terug te grijpen naar vroeger.
Moet ik ook eens vaker doen.
Heb deze namelijk ook ergens in de kast staan.
Afgang Deric.
En dat noemt zich een muziekkenner.
Helemaal niet herkend.
Snap de verbaasde blik in de ogen van de persoon tegenover mij.

Zou het door de opener Seagull komen.
Hierbij moet ik telkens weer denken aan Let Forever Be van The Chemical Brothers.
Enthousiast pak ik dan vervolgens hun Singles album te voorschijn.
Ride ligt dan te verstoffen.
Maar vandaag zal ik de rest weer eens beluisteren.

En inderdaad.
Een zeer sterk album.
Te laag door mij gewaardeerd.
Door de gelijktijdige opkomst van The Stone Roses, Charlatans en Happy Mondays deze altijd als vervelend broertje beschouwd.
Het intro van In A Different Place meesterlijk te noemen is.
Valt bij mij dan 20 jaar na data het kwartje.
Terwijl de Euro deze al lang tot het museum der nostalgie heeft verworpen.
Wat bevind zich onder donkerblauw van de albumhoes.
Het monster van Loch Ness?
Of een mooi onbekend schepsel.
Vanaf vandaag ben ik er achter.
Een openbaring.
Met dank aan Peer van De Waaghals.

6 juni 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten