maandag 7 juni 2010

Piano Magic - Ovations (2009)


Glen Johnson klinkt met Ovations van Piano Magic als een moderne variant op This Mortal Coil.
Het 4AD sfeertje is duidelijk aanwezig.
De opzet om met een veelzijdig project zichzelf op de kaart te zetten, lukt bijzonder goed.
Natuurlijk kan ik hier alle iconen uit de jaren 80 noemen.
Die raakvlakken zijn er natuurlijk.
Helaas loop je dan ook het risico om afgemaakt te worden als de zoveelste Interpol of Editors kopie.
Daarmee doe je het album tekort.

Voor Brendan Perry van Dead Can Dance maak ik een uitzondering.
Hij werkt dan ook mee aan dit album.
Zijn stem klinkt nog altijd net zo warm als vroeger.
Alleen wordt hij niet overschreeuwd door zijn muzikale maatje.
Altijd jammer dat zijn talenten in de schaduw van Lisa Gerrard blijft staan.
Prettig aanwezig bij twee nummers.
Omdat Piano Magic het geflirt met Oosterse elementen aandurft, en in bezit is van een veelzijdig assortiment aan instrumenten, meer dan passend te noemen.

Dus geen verhaal over het The Cure rifje in The Faint Horizon.
Niet de vergelijkingen met Wire ten tijden van The Ideal Copy in On Edge.
Het sfeervolle van The Chameleons in The Blue Hour.
The Smiths bij Ian Curtis op de thee tijdens Recovery Positions.
Het onuitgewerkt idee van Siouxsie & The Banshees in La Cobardía de los Toreros, wat uiteindelijk Israel zou kunnen worden.
De vergelijking met The XX bij Exit is puur toeval te noemen.

Origineel is het allemaal niet.
Integendeel.
Maar wel heerlijk.
Het verlangen naar andere tijden.
Toen het nog mogelijk was om je haar torenhoog op te touperen.
En het de volgende dag nog geen pijn deed.

7 juni 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten