woensdag 23 juni 2010

Mudhoney - Every Good Boy Deserves Fudge (1991)


Mudhoney heeft tijdens het hele grunge gebeuren aan de zijlijn gestaan.
Deze sterspelers stonden klaar om in te vallen.
Volledig fit, en met een seizoen van genoeg speelminuten achter de rug.
Maar Kurt Cobain was de sterspeler.
Vanuit hetzelfde elftal op het juiste moment in opkomst.
75% kans op scoren.
Doeltreffender kan het niet.
Eddie Veder als dure aankoop.
Achter de spits spelend.
Chris Cornell en Layne Staley als sterke middenvelders.
Er tussen in Dave Grohl, vanwege zijn harde knal.
Mark Lanegan als stofzuiger voor doelman Billy Corgan.
Dromerig in de netten hangend.
Andere leden van Alice In Chains, Soundgarden en Nirvana vervulden de overige posities.

Op de een of andere manier werd Mudhoney onopgemerkt.
Al kan Every Good Boy Deserves Fudge gezien worden als een zeer goed album.
Sterker nog, ik vind hem zelfs beter dan Bleach van Nirvana.
Orgelklanken in opener Generation Genocide.
Gevolgd door een goor vies gitaarspel.
Deep Purple achtige invloeden.
Vervolgens gaat bij Let It Slide het roer helemaal om.
Zanger Mark Arm laat horen van wie Cobain het geluid imiteerde.
Maar Nirvana bestond toch al eerder dan Mudhoney?
Dat is helemaal waar.
Mark was echter al eerder lid van Green River.
Zonder deze band geen Mother Love Bone en Pearl Jam.
De oorsprong van de grunge.

Alle pijn en ellende komt hier samen in een nummer.
Broken Hands vat het samen.
Sonic Youth achtige gitaargolven overschreeuwd door gevoelige teksten.
Ik moet altijd denken aan een zacht, dromerige puber.
Na schooltijd helemaal in elkaar geslagen.
Terwijl hij het in zich had om een groot schilder te worden.
Vanwege een blijvende blessure is dit niet meer mogelijk.
Ook kan het gezien worden als een aanklacht tegen kindermishandeling of homohaat.
Het laat je in ieder geval met een brok in je keel achter.
Hopelijk wordt dit album eens door meerderen opgepakt.

23 juni 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten