woensdag 16 juni 2010

The Gun Club - Mother Juno (1987)


The Gun Club.
Altijd zal ik de link leggen met indianen en voodoo.
Vredespijp roken in een tipi.
Al verraad de geur en verspreidende wolken dat er flink aan de verdovende middelen gezeten wordt.
Onder invloed naakt rond dansen.
Denkend dat je een grote sjamaan bent.
Sommige artiesten roepen dit bij mij op.

Perry Farrell van Jane’s Addiction,
Siouxsie Sioux van Siouxsie & The Banshees,
Jim Morrison van The Doors,
Ian Astbury van The Cult,
En Jeffrey Lee Pierce van The Gun Club.
De laatsten der Mohikanen.

Ik was dan wel eerder bekend met The Cult, maar wat lijkt die stem van Astbury op die van Jeffrey Lee Pierce.
Al blijf ik The Gun Club steeds meer zien als bluesband.
Vergelijkbaar met de ontwikkeling van The Doors.
De puntigheid van het begin heeft plaats gemaakt voor het slepende.
Het gitaarspel van Kid Congo Powers heeft raakvlakken met Dave Navarro.
Zelfs John Frusciante hoor ik er in terug.
Het belang van Kid hoor ik nu pas.
Geen wonder dat Nick Cave hem vervolgens aan zijn Bad Seeds toevoegde.

Nooit geweten dat deze band zo direct aan de wieg stond aan het gitaargeweld van de jaren 90.
Blijkbaar toch iets over het hoofd gezien.
Dat hun frontman zichzelf letterlijk dood dronk, is tevens de ondergang geweest.
Schijnbaar stond hij meestal dronken op het podium.
Waardoor tevens moeilijk in de omgang.

Na Lucky Jim en Mother Juno tot de eindconclusie gekomen.
Toch nog maar eens me meer verdiepen in het latere werk van The Gun Club.
Wat zit het allemaal sterk in elkaar.

16 juni 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten