zaterdag 26 juni 2010

Green Day - American Idiot (2004)


Wat een genot dat vader en zoon Bush president zijn geweest.
Ik ben ze voor eeuwig dankbaar.
Dankzij hun een mooie opleving in de punk.
Pa Bush die Bad Religion wakker schudde.
NOFX die spontaan de puberteit afsloot.
The Decline als voorbode.
En nu dan Green Day.
Masturbatie fase voorbij.
Beleid van zoon Bush afkeurend.
Zoals men van mij verwacht een persoonlijke kijk op American Idiot.

Amerikaanse troepen in Afghanistan.
Jimmy die zich vrijwillig inschrijft bij het leger.
Lekker naar Zuid Aziƫ.
Het ultieme vakantiegevoel.
Zonnen en ondertussen eventjes de chaos herstellen.
Op handen gedragen door het thuisfront.
Groot afscheidsfeest.
Gevoel van heiligverklaring.
Ego groter dan dat Jezus.
De held van een kleine voorstad.
In gedachten al bezig met de vreedzame afloop.

Situaties veranderen.
Meer body bags dan eervol ontslag.
Medaillons postuum overgedragen aan treurende jonge weduwes.
Terwijl de gekte op het slagveld overheerst.
Via You Tube op de hoogte van anti demonstraties.
Lukraak om zich heen schietend.
Slachtoffers aan beide zijdes.
Grootste vijand is het verkeerd gecreƫerd zelfbeeld.
Aangepraat vanuit een hoge positie in een groot Wit Huis.
Verkrachting en zelfmoord percentages verdubbelen.
Drugsgebruik om te vergeten.

Strijdend tegen de laatste maanden.
Deadline eind September.
Geen groots ontvangst bij thuiskomst.
Verzet tegen het beleid.
Schuldige vingers die kleineren.
Niet meer terug te draaien keuze.
Met minimaal resultaat.
Was het dit waard?

Billie Joe als dagboekgetuige.
Mee kijkend over de schouder van Jimmy.
Beschermengel als roepende rockster.
Onderschepte brieven die inslaan als een bom.
Samengevat in een muzikaal verslag.
Green Day die samen met deze soldaat ongewild volwassen wordt.

26 juni 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten