vrijdag 21 mei 2010

The National - High Violet (2010)


Prima muziek van The National.
Alleen werd ik door Alligator en Boxer nog niet geheel gepakt.
Vanwaar die omslag?
Waarschijnlijk de gerijpte zang.
Het melancholische treurgedicht roept vergelijkingen op met Leonard Cohen en Robert Smith.
Perfect verweven in Sorrow.
Raakvlakken met een band als Tindersticks zijn aanwezig.
Echter minder dan in voorgaand werk.
Meer aansluiting bij Editors (plaats het intro van Little Faith in hun laatste album) en Interpol.
Bij Interpol ervaar ik echter stagnatie en Editors bereikte ook niet het gewenste effect bij In This Light and on This Evening.
Hier lukt het dus wel.
Subtiele beats.
Zonder de bombast groots kunnen klinken.
Postpunk invloeden sijpelen door.
Backing vocals laten mij verlangen naar albums van The Church.
Heerlijke jaren tachtig nostalgie.
Toch duidelijk een eigen geluid.
Ik verwacht dan ook dat dit probleemloos live is waar te maken.
Nergens gekunsteld of bijgeschaafd.
Geen gladde productie.
The National is de zaaltjes ontgroeid.
Zitplaatsen en stilte maken plaats voor hard gejuich.
Zwetende massa in drukbezochte weides.
Deze zomer zullen we het ervaren.
Verovering van het festivalpubliek.
Matt Beringer heeft in ieder geval de looks van een publieksliefhebber.
Hopelijk kan de frontman het te verwachten succes aan.

21 mei 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten