zondag 2 mei 2010

Counting Crows - August and Everything After (1993)


Leuk bandje, dat Counting Crows.
Met die single over New Amsterdam.
Mr. Jones die toe kijkt dat zijn vrouw mannen verleid.
Ik ben er tenminste altijd van uit gegaan dat Mr. Jones is gebaseerd op Me And Mrs. Jones van Billy Paul.
Gewoon een heerlijk zomers plaatje, waar prima op te dansen is.

Maar met Pinksteren 1997 veranderde mijn beeld van Counting Crows.
Warme dagen.
Pinkpop op televisie.
Verkoeling aan het zoeken op het balkon van mijn verplegerflatje.
Opeens de dramatische tonen van Round Here.
Adam Duritz die steun en begrip zoekt.
Een muisstil publiek.
Die ijsberende persoonlijkheid op het podium.
Een veld vol duizenden toeschouwers als Klaagmuur.
Met thuis nog velen gegrepen voor de buis.

Ik was gelijk om.
Hier moest ik meer van horen.
Wat een brok emoties.
Het liet me voor uren verdoofd achter.
August and Everything After hoort thuis in mijn verzameling.

De muzikale omlijsting deed me denken aan Out Of Time van R.E.M.
Een hete zomeravond.
Met de band in de avond op een veranda.
Ondergaande zon als levend schilderij.
Lege bierblikjes als stilleven.
Het San Francisco van Scott McKenzie.
Zachtaardige mensen nu zonder bloemen in hun haren.
Wachtend op de koning van de regen.
Die zorgt voor verfrissing.
Zodat er behalve zwaarmoedigheid ook vreugde te horen is.

Iets wat op opvolger Recovering the Satellites ontbrak.
Maar dat werd dan ook een koude decemberplaat.

2 mei 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten