maandag 19 april 2010

Tom Waits - Rain Dogs (1985)


Sommige artiesten hebben een bepaald stemgeluid.
Nick Cave, Janis Joplin en Captain Beefheart zijn oud geboren.
Tom Waits is volgens mij ook nooit jong geweest.
Het doorrookte, rauwe.
Hedendaagse blues.

Leven volgens de randbegrippen.
Aan de opiumpijp in Singapore.
Vervolgens een begrafenis bijwonen in de voodoo traditie in Cemetary Polka.
Zijn verwrongen uiterlijk maakt hem tot kermis attractie.
De pijn van de vrouw met de baard, de olifantenman.
Hij heeft ze allemaal gesproken.

In het riool van de samenleving.
Proberen ze als ratten te overleven.
Bang om weg gespoeld te worden met het vieze inktzwarte waswater.
Hedendaagse slachtoffers van de pest.
Verbannen uit het muzikale klimaat.
Gerangschikt op Rain Dogs.

Rain Dogs.
Hondenweer.
Smerige modderpoelen.
Het verhalende van Tom Waits.
Laat een leek dit horen, en hij ziet een beeld voor zich van een donkere blueszanger aan het eind van zijn leven.
Een vuilnisbak vol met levenservaringen.
Niet een blanke zanger van 35 jaar.
Die met Time al zijn testament vast legt.

Het mooiste album van Meneer Tom Waits.
Waar hij ondersteund wordt door een stuurloze fanfare.
De bijbel voor artiesten als Tom Barman van dEUS, David Eugene Edwards van 16 Horsepower en Finn Andrews van The Veils.
Zij volgden allemaal als misdienaars deze priester.
Verziekt door al wat ze onder zijn gewaad ervaarden.
Schatplichtig aan de meester zelf.

19 april 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten