woensdag 21 april 2010

The Smiths - The Queen Is Dead (1986)


Ik noem het lef hebben.
Je verrast iedereen met een ijzersterk album.
Vervolgens maak je in dezelfde periode twee meesterlijke singles.
Als b-kantje van The Boy with the Thorn in His Side zet je twee gelijkwaardige songs.
Die dus niet op The Queen Is Dead staan.
Terwijl het ontbreken van Ask, Panic, Asleep en Rubber Ring niet eens hier gemist worden.
Is dit verantwoord schoppen tegen de muziekbusiness.
Of gewoon een overschot aan talent.

Vier albums bracht deze supergroep voort.
Vier albums in vier jaar.
Terwijl andere artiesten jaren liggen te broeden op een gewenst resultaat.
Hebben we hier te maken met de muzikale legbatterijkippen van de jaren tachtig.
Het is gewoon lopende band werk.

The Queen Is Dead, Viva Hate.
Morrissey als nieuwe koning Midas.
Goud vloeit door zijn schrijverspen.
Helaas veranderde zijn ego ook in goud.
En was zijn solo carrière een flinke stap terug.

Natuurlijk bezat hij nog steeds zijn kwaliteiten.
Maar het licht ging toch langzaam aan het doven.
Hij wist dat het over was.
Het gemis van Johnny Marr was duidelijk.
Vergeet deze gitaargod niet.
Misschien wel de grootste van de laatste dertig jaar.

The Wonder Boys.
Best bewaarde Britse geheim.
Hun talent bleef ingekapseld.
De conservatieve gentlemen.
Ontoegankelijk voor de rest van de wereld.
Een wereld die niet wilde luisteren.
Onverklaarbaar.

21 april 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten