dinsdag 6 april 2010

Mad Season - Above (1995)


In de grunge periode gingen de desbetreffende bands over het algemeen als vrienden met elkaar op.
Een mooi resultaat was al hoorbaar op het Temple Of The Dog album.
Above van Mad Season heeft het zelfde nivo.
Was Temple Of The Dog een ode aan Andrew Wood van Mother Love Bone.
Mad Season zal ik altijd blijven zien als een eerbetoon aan Kurt Cobain.
De ingetogen sound roept vergelijkingen met een rouwproces op.
Mike McCready laat hier goed horen dat hij de gitarist is die bij Pearl Jam de dromerige sfeer creëert.
Wake Up heeft zo’n opbouw.
Halverwege wordt er even geknald om vervolgens weer verder ze zweven.
Wake Up roept Layne Staley, Wake up young man, it's time to wake up.
Toen hij 8 jaar geleden gevonden werd, was hij waarschijnlijk al 2 weken eerder overleden.
Duidelijk dat hij nooit meer wakker zou worden.
Barrett Martin van Screaming Trees doet de drumpartijen, en hij neemt ook leadzanger Mark Lanegan mee.
Hij doet de zangpartijen op I’m Above en Long Gone Day.
Duidelijk hoorbaar wat de meerwaarde van Lanegan is als gastzanger.
Iets waar later veel muzikanten gebruik van zullen maken.
Het bluesy stemgeluid dat zich ergens tussen Jim Morrison (The Doors) en Ian Astbury (The Cult) bevind.
Lanegan had grote plannen om met Cobain een project op te starten.
Helaas heeft dat nooit zo uit mogen vallen.
John Baker Saunders die de baspartijen verzorgt en vervolgens naar The Walkabouts vertrok, overleed in 1999.
Waarschijnlijk aan een overdosis heroïne.
Layne Staley en John Baker Saunders; they were above.

Bij dit soort albums blijf ik altijd een verlangen houden dat leden van genoemde bands zich nog eens samen willen voegen voor het maken van een mooi eerbetoon.
Voor allen uit die periode die te vroeg heen gingen.

R.I.P. Andrew Wood
R.I.P. Kurt Cobain
R.I.P. Layne Staley
R.I.P. John Baker Saunders
R.I.P. Kristen Pfaff

6 april 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten