maandag 5 april 2010

Joy Division - Unknown Pleasures (1979)


Aan sommige albums durf je je bijna niet aan te wagen.
Als iemand zijn ziel helemaal bloot legt, moet je daar eigenlijk van af blijven.
Na lang overwegen heb ik besloten om het toch te proberen.
Alleen maar omdat Unknown Pleasure het verdient.
Mijn recensie.

Disorder; wanorde veroorzaakt door verwarring.
Warsaw liet een punk georiënteerd geluid horen.
Op Unknown Pleasures is dat grotendeels verdwenen.
Dit is het duidelijkst hoorbaar in Shadowplay.
Leg de twee versies maar eens langs elkaar.
Door de vertragende zang van Ian Curtis krijgt het veel meer diepgang.
Ian Curtis is een poëet, en de teksten hebben meer inhoud dan de Fuck You houding van punk.
Daar ging het vooral om het verwoorden van gevoelens in korte zinnen of kreten.
Het shockeffect stond voor op.

Ian is juist op zoek naar een gids die hem helpt in het weer geven van emoties; gezongen in Disorder.
Hij weet deze niet te uiten.
Ironisch genoeg ken ik niemand die dat zo doeltreffend kon als hij.
Day Of The Lords, nachten vervuld met pijn, waar zal het eindigen?
Liever had ik het antwoord op die vraag niet geweten.
In Candidate geeft hij al aan dat de druk zijn laatste dodelijke uren zullen veroorzaken.
Het leefplezier is al lang weg genomen.
Ian is al vroeg verworden tot een oude man, niet bang voor het aanvaarden van het eind.
De Heer wacht op hem in Insight
Het hiernamaals, de beloning voor zijn gemaakte fouten.
In New Dawn Fades al genoeg verwijzingen naar zelfdoding.
A Loaded Gun; We'll share a drink and step outside.
She’s Lost Control; hij werd bij de hand gegrepen voor steun.
Maar wie komt er om hem te helpen?
De echo’s in het nummer geven de stemmen in zijn hoofd weer.
In het schaduwspel, handelt over je eigen dood.
Shadowplay is de verantwoording.
Treur niet; het is maar een triest spel.
Wilderness is de vergelijking met het gevoelde lijden met Christus.
Deze tot zijn vriend te mogen rekenen in Interzone.
Vreemden van elkaar, te lang naar elkaar gezocht.
Allebei in een andere wereld.
Hopend tot elkaar te komen.
Verwoord in I Remember Nothing
Het geloof als smeekbede tot verlossing.

Mijn visie op Unknown Pleasures.
Het dagboek van een gekwelde ziel.

5 april 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten