donderdag 8 april 2010

Golden Earring - Cut (1982)


Golden Earring was de eerste band waar ik als kind fan van ben geweest.
Na de Kinderen Voor Kinderen periode zaten mijn mede negenjarige klasgenoten in hun Doe Maar fase.
Ik snapte daar dus niks aan.
Wat was er dan zo stoer aan Doe Maar.
Ze konden helemaal niet dansen, en die Hennie Vrienten deed zo raar met zijn stem.
En het Nederlandstalige zingen klinkt zo dom.
Barry Hay was veel ruiger, en die kon zelfs in het Engels zingen.
Ik hoorde bij Toppop Twilight Zone van Golden Earring, en dat was pas echte muziek.
Die gasten hadden mooie zonnebrillen en een clip met pistolen en mooie meisjes.
Ook de opvolger The Devil Made Me Do It, maakte veel indruk.
Geen benul waar over gezongen werd.

Mijn vader vond het ook cool; hij had zelfs een paar elpees van Golden Earring, en ook daar stonden mooie nummers op.
Rader Love en She Flies On Strange Wings.
Maar ik wilde liever de plaat met die door geschoten kaart.
Dat album heette ook nog Cut, en dat betekende iets heel erg vies.
Al wist ik natuurlijk nog niet wat.
Dus samen met mijn vader naar de plaatselijke platenboer.
Daar mijn eerste echte album gekocht, met tevens een paar buttons voor op mijn spijkerjas.

Cut viel niet tegen; het album is letterlijk grijs gedraaid.
De versie van Twilight Zone
duurde maar liefst 8 minuten, en dit was niet eens een remix.
Er werd echt een stuk toe gevoegd aan het nummer.
Alleen dat gedoe om die naald telkens op de juiste groef te krijgen.
Eeuwig die laatste tonen van Lost And Found.
Ik snapte maar niet waarom hier op de b-kant niet mee geopend werd.
De a-kant deed dat wel met het beste nummer van die zijde.
Nog steeds blijf ik de langere versie beter vinden.
Mooi gitaarwerk, en die herhalende baspartijen toewerkend naar een climax.
Al klinken de drumpartijen nu wel erg blikkerig.
Terwijl Cesar Zuiderwijk live laat horen tot de betere drummers te horen.

En de rest van Cut?
Het is behoorlijk gericht op de Amerikaanse markt.
Twee aardige zangers, waarbij George Kooymans een mindere uitspraak heeft.
Muzikaal een prima op elkaar ingespeelde band.
Voor mij klinkt het nu allemaal vrij toegankelijk, maar ik kan me nog goed een voorstelling van maken dat dit vroeger een grote impact op mij had als bijna tienjarig jochie.
Maar dat had Grease op mij een paar jaar eerder ook.
Toen was John Travolta de stoerste man ter wereld.

8 april 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten