maandag 5 april 2010

The Charlatans - Some Friendly (1990)


The Charlatans kwamen net na The Stone Roses in opkomst.
Dat debuut viel niet te overtreffen, waardoor ze duidelijk in hun schaduw bleven staan.
De pech die elke Britse band rond die tijd had.
Pas tijdens de komst van Oasis 4 jaar later werd die vervloeking verbroken.
Gelukkige of ongelukkige samenloop van omstandigheden.
Ze werden dan ook vaak tot de Madchester groep berekend.
Al lag Birmingham daar wel zo’n 100 mijl vandaan.
Het was duidelijk de opkomst van Britse gitaarmuziek.
Samen met acts als Blur, The La’s, James en Happy Mondays lieten ze in dezelfde periode veel van zich horen.
Ze onderscheiden zich samen met Inspiral Carpets door het veelvoudig gebruik van een orgel in de nummers.

Vanaf You’re Not Very Well is de functie van het orgel duidelijk.
Behalve een dromerige sfeer wordt er ook een opzwepend geluid gecreëerd.
Helaas zou later door het doorbrengen in het gevang, en later het noodlottig ongeluk van keyboardspeler Rob Collins dat kenmerkend geluid veranderen.
Tim Burgess klinkt als een verkouden Ian Brown.
Ook hier klinkt een arrogantie in zijn stem door.
Wat later het “gemaakte” handelsmerk van Liam Gallagher van Oasis zou worden.

The Only One I Know was voor mij de perfecte zomerhit.
Hij galmde dan ook geregeld over de festival weilanden.
Na Fools Gold de meest geslaagde singles uit die periode.
Then was dan ook een waardige opvolger.
Net zo dansbaar, maar iets duisterder.
Al deed deze het buiten Groot Brittannië niet echt geweldig.
The Charlatans laten al duidelijk een eigen geluid horen.
In de toekomst wordt hier echter nog regelmatig aan gesleuteld.
Some Friendly sluit af met het krachtige Sproston Green.
Al is de U.S.versie die op de cdsingle van Weirdo staat nog mooier.

4 april 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten