zaterdag 6 maart 2010

U2 - The Joshua Tree (1987)


En dan zit je dan als Ier in het beloofde land Amerika.
Het onpersoonlijke werelddeel waar ze geen moeite meer doen om straten een naam te geven.
Je komt tot de conclusie dat je net als de wegen een nummer bent.
Dit is niet waar je naar op zoek bent gegaan.
Maar een vreemde aantrekkingskracht houdt je daar, terwijl je eigenlijk niet wilt.
Tot rust komend in de woestijn.
Bezinningsmoment.
Op de vlucht van Noord naar Zuid.
Daar zien dat de duistere kant van de USA erg dichtbij tot je komt.
Een minder mooie waarheid over de Verenigde Staten ontdekken in Argentiniƫ.
Je wilt weer weg, maar er is geen weg terug.
Nachtmerries komen tot leven.
En ondertussen jezelf een beslagen spiegel voor houdend.
Wachtend tot hij zal barsten door de leugens.

The Joshua Tree begint vol overgave.
De frisheid is nog aanwezig in Where The Streets Have No Name.
Al snel zal het positivisme omslaan een negatieve realiteit.
Bono die op de albumhoes zijn gezicht afwend.
De rest van de band er verdwaasd achter.

David Bowie probeerde U2 een paar jaar eerder nog te waarschuwen.
This Is Not America.
Sha la la la la.

5 maart 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten