zaterdag 6 maart 2010

U2 - Achtung Baby (1991)


Na de val van de Berlijnse Muur besluit Bono om zich niet meer op de Verenigde Staten te richten, maar weer meer terug naar zijn thuisbasis Europa.
Toch hoor ik er hier geen Duitsland in terug.
Dit is meer Theme For Great Cities.
Het doet mij denken aan een overbevolkt Tokio.
Overdag een snelle hardwerkende maatschappij, die in de avond het vermaak op zoekt. En dat vind in een Karaoke bar of een Game hal.

U2 is verworden tot product van de zapcultuur.
Het verlies in een eigen geluid is zoek geraakt.
Maar op een onverklaarbare wijze lukt het hun wel om dit te verwoorden in een geslaagd album met erg sterke songs.
Je zit voor de televisie, en het ene moment kijk je een datingsprogramma (One), vervolgens naar een adult movie op Canal + (Mysterious Ways), maar pakt nog snel een spannende detective mee (Love Is Blindness).

In de periode dat een band als Simple Minds ten onder ging aan het commerciƫle geluid, lukt het U2 om te overleven.
Juist om er erg dik de nadruk op te leggen.
Toch zal dit album een begin zijn van een neerwaartse spiraal.
Zooropa is Over The Top en Pop een flop.
En ook al beweert Bono om vervolgens het heilige vuur van vroeger terug gevonden te hebben; blijkt het maar een klein vonkje te zijn wat met een hoop geblaas brandend gehouden wordt.

5 maart 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten