woensdag 31 maart 2010

Suicide - Suicide (1977)


Ghostrider.
Het je kunnen veroorloven om dwars tegen alle stromingen in te gaan.
En je dan ook nog een heldenstatus aan rekenen.
Geniaal of artistieke zelfmoord?
Wat Suicide hier laat horen pakt je gelijk, of je hebt er totaal niks mee.
Ik hoor tot de eerste groep.

Dit is de soundtrack van Frankie Teardrop.
Door alle nummers heen hoor je een drumbeat die zijn hartslag uitbeeld.
Het haastige gezang vormt een te hoog oplopende bloeddruk.
Vreemde vervormde synthesizers zijn de barstende hoofdpijn.
De echo's in de songs zijn de stemmen in zijn hoofd.
Een overspannen werkeloze vader die geen uitweg in het leven ziet.
Perfect neer gezet in het zelfde getitelde werkstuk.
Helaas lopen er juist nu weer steeds meer Frankie Teardrops rond in de wereld.
Te vaak vinden familiedrama's plaats.
Hoe actueel kun je zijn met een album van 33 jaar oud.

Zonder Suicide waarschijnlijk ook geen This Last Night... in Sodom van Soft Cell.
Ook het verloop van Foetus, Swans en Nine Inch Nails zou anders verlopen zijn.
Frankie Teardrop heeft de status van poortwachter van de hel verworven.
Hij bepaald wie het recht heeft om binnen te treden.

Alan Vega en Martin Rev waren pioniers; al zijn ze zo nooit erkend.
Het onbegrip ontaarde regelmatig in ontregelheden bij concerten.
Perfect weer gegeven in bonusdisc 23 Minutes Over Brussels.
Juist om er voor te kiezen om dit toe te voegen geeft het extra kracht.
Hoeveel bands verkondigen wel niet dat ze vroeger nooit begrepen werden.
Hier een bijna niet te overtreffen voorbeeld.

31 maart 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten