dinsdag 23 maart 2010

Sinéad O'Connor - The Lion and the Cobra (1987)


En opeens was ze daar, ontdekt door The Edge van U2.
Op de soundtrack van Captive zong ze het thema Heroine.
Hier klonk ze nog vrij schuchter.
Een jaar later is er het sterke debuut The Lion And The Cobra.
De mysterieuze teksten vragen om een uitleg.
Dit is zoals ik ze ervaar.

Jackie is gewoon een zeemanslied, waar we er in Nederland meer dan genoeg van hebben.
Maar hoe Sinead O'Connor het brengt is van een ander nivo.
Zij is weduwe die niet tot rust komt.
Zelfs 20 jaar na haar dood blijft ze als geest langs de kusten dwalen; op zoek naar haar geliefde.
De dramatiek van haar stem raakt je diep in je ziel.

Het rockende Madinka laat horen waar Dolores O'Riordan door beïnvloed is.
Zonder Sinead duidelijk geen The Cranberries.
Madinka komt op mij over als een song over een vrouw die binnenkort in het huwelijk zal treden.
Er straalt blijdschap van af.
Sinead heeft al vanaf het begin een haat/liefde verhouding met het geloof gehad.

Jeruzalem; de eenmalige bedevaart naar het beloofde land.
Ik blijf dit nummer zien als antwoord op Israel van Siouxsie And The Banshees.
Het besef dat Marco Pirroni, de eerste gitarist daarvan, op dit album mee speelt, zal daar zeker een rol in gedragen hebben.

Just Like U Said It Would B is het verlangen naar geborgenheid bij een hogere kracht.
Al kan het ook verklaard worden als een ongeboren kind dat wil leren van zijn moeder.
Hoe zal de zwangere zangeres haar kind opvoeden.
Wat is het belangrijkste?
Geloof?
Geborgenheid?

Never Get Old.
Jeugdigheid zit van binnen.
Open je hart ervoor.
En je zult eeuwig jong blijven.
Sinead als soort van Ierse Fado zangeres.

Troy.
Het brandende Dublin zal als een Feniks herrijzen.
Aangetast door een godsdienstelijke strijd met politieke lading.
Al zal ze moeten vluchten, zal ze altijd terugkeren.
Ierland als overspelige, leugenachtige minnaar.

I Want Your Hands is het verlangen van warmte door een geliefde.
Of de eerste aanraking van moeder en kind.

Drink Before The War.
Laat de eeuwig durende oorlog je leven niet geheel bepalen.
Probeer niet alleen het verdriet te verdrinken.
Maar drink ook als viering van het leven.

Just Call Me Joe doet me aan Pixies denken.
Ze kwamen rond dezelfde tijd met hun debuut album.
Maar de vraag blijft.
Wie is Joe?
Een vervelend stemmetje in haar hoofd?
Big Brother Is Watching Us?
John De Mol?

23 maart 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten