vrijdag 9 april 2010

Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)


Grasveldplaatje.

New Gold Dream is de regenboog achter de donkere wolken van de jaren 80. Een heerlijke toegankelijke overgangsplaat van experimenteel naar mainstream.
Vanwege mijn leeftijd heb ik dit album pas gekocht toen ik zestien jaar was.
Zeven jaar te laat.
Ik ontdekte dus pas na de bloeiperiode de New Wave, en wilde die in 2 jaar tijd herbeleven
Natuurlijk al langer bekend met Promised You A Miracle, maar pas aan deze begonnen in de periode dat ik in de grote stad met een vervolgopleiding begon.

De New Wave was dan wel op zijn retour, maar daar liepen nog genoeg zwarte raven rond.
De treurnis die Someone, Somewhere in Summertime uitstraalt, doet me denken aan de nadagen van de zomer.
Daar in Nijmegen lag voor het schoolgebouw een grasveldje, waar we ons in de pauze opstelden.
De geur van het onaangetast gras zit nog steeds ergens diep van binnen.
Ik kleedde me zelfs als Jim Kerr.
Hij was een soort van idool.
Al kwam ik er snel achter dat de leren riem vlekken achter liet op mijn witte bloes.
Die droeg ik dus net als Jim over de mijn kleren heen.
Liggend in een soort van Big Sleep werd gedacht aan hoe het eerste schooljaar verder zou verlopen.
Zou het een New Gold Dream worden of een grote teleurstelling.
Op het schoolplein werden al snel TDK en BASF cassettebandjes uit gewisseld onder de groep jongeren.
Ik was in het bezit van werk van Simple Minds, Joy Division, The Cure en The Mission.

De muzikale voorkeur bepaalde al snel je plek.
Deze waren voor velen belangrijker dan de schoolresultaten.
Het gras verkleurde, en werd valer.
Herfst deed zijn intrede.
Simple Minds bleef.
Dankzij hun al snel mijn plekje daar veroverd.
Hoewel ik muzikaal veel breder was ingesteld, zou ik altijd die jongen van New Gold Dream blijven.
Blijkt weer hoe belangrijk de eerste indruk is.
Mijn grasveldplaatje doet me terug verlangen naar die tijd.

9 april 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten