donderdag 11 februari 2010

R.E.M. - Green (1988)


Eigenlijk verwachtte ik na Document wel dat dit het grote doorbraakalbum van R.E.M. in Nederland zou worden.
Jan Douwe Kroeske prijsde ze vanaf the One I Love helemaal de hemel in.
Wekelijks kwamen ze op de Dinsdagmiddag bij de VARA voorbij.
Je hebt dan ook wel lef om je album te openen met een nummer wat je Pop Song 89 noemt.
Ook al bezit dat lied alles om de hit van 1989 te worden; en zelfs op single wordt uit gebracht.
Stand werd zelfs gebruikt als openingstune van een van de leukste series van 1990; namelijk Get A Life. Net zo vrolijk als Shiny Happy People; alleen zie ik het meer als variant op Our House van Madness.
De danspasjes in de videoclip zijn natuurlijk hilarisch te noemen.
Het wil ze gewoon net nog niet lukken met Green.
Kwalitatief gezien blijft dit voor mij hun sterkste album, al zit het echte doorbraakalbum Out Of Time er dicht tegen aan.

Het grote onderscheid zit mij echter in twee andere tracks op Green; namelijk World Leader Pretend en Orange Crush. Voor mij de top van hun kunnen.
World Leader Pretend is verontschuldiging en onschuld in een.
Nergens klinkt Michael Stipe zo gevoelig en schuchter als in dit nummer.
Verder vind ik de Americana invloeden die er doorheen verweven zitten van grote klasse.

Maar Orange Crush overtreft dit alles nog eens.
Wie kiest er nou voor om op zo’n ingetogen album gebruik te maken van een megafoon, om zichzelf te overschreeuwen.
En pakt het nog eens zo goed uit.
Natuurlijk speelt de pakkende drum, de meerstemmigheid, en het mooie gitaarspel hier ook een grote rol bij; het is toch het herkenbare geluid van Stipe dat het afmaakt.
Wat kan die man toch een heerlijke klagende stem op zetten.

Vergeet ik hier You Are The Everything en I Remember California?
Misschien wel.
Maar anderzijds is het beter om niet alle geheimen te ontrafelen.
Laat ook nog wat over aan de fantasie├źn van de luisteraar.

11 februari 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten