maandag 15 maart 2010

The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)


Als men in 1990 zou beweren dat een van de meest rockende platen van de jaren 90 een dance album zou zijn, dan werd je waarschijnlijk uit gelachen of voor gek verklaard.
Wat Liam Howlett hier als project neer zet, past prima in de huidige tijd, maar 15 jaar geleden wel een grote stap in de muziekgeschiedenis.
De impact van Music For The Jilted Generation wordt zwaar onderschat.

Dit is het geslaagde huwelijk tussen Dance en Rock.
De opgejaagde generatie is de getuige.
Howlett de ceremoniemeester.
Nog zonder de hoofdrol van het vervelende neefje Keith Flint.
Die de bruiloft eind van de avond met zijn irritant gedrag verknalt.

Voor velen is dit een voorspellend vervolg op Experience, voor mij sloeg hij in als een bom.
Experience was voor mij nog teveel electronica, en de opvolger The Fat Of The Land teerde te sterk op de singles Breathe, Firestarter en in mindere mate Smack My Bitch Up.
Hier had Howlett de touwtjes strak in handen en marionet Flint deze nog niet stiekem door geknipt.
De geslaagde singles No Good, Poison en Voodoo People vormen hier nog een onderdeel van het totale eindproduct.
Ze zijn niet de dragers, maar duidelijk onderdeel van.
Knap om een album te maken die een snelle indruk maakt, waar je als het ware doorheen zapt, maar toch een blijvende positieve stempel op gedrukt staat.
Blauwdruk van de vernieuwde popmuziek.

Zonder Music For The Jilted Generation zou ik waarschijnlijk niet de moeite genomen hebben om vervolgens naar acts als The Chemical Brothers, Underworld en The Future Sound Of London te luisteren.
Duidelijk een verbreding van mijn muzikale horizon.

15 maart 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten