maandag 15 maart 2010

Oasis - Definitely Maybe (1994)


We waren wel weer eens toe aan een echt rockend album uit het Verenigde Koninkrijk.
Na het terecht hoog gewaardeerde eerste album van The Stone Roses dat strak staat van de psychedelica, de Madchaster rage en het shoegazer geluid zijn we weer terug bij de roots.
Ondanks dat de coke in overvloed aanwezig is, zit er verder een duidelijke lijn in Definitely Maybe.
Met het drugsgebruik heb ik wat minder moeite; weinig Britse bands die zonder kunnen.
De broertjes Gallagher waren hier al grote ego’s, maar moesten zich nog bewijzen.
Het ontbrak nog van de sterallures en het geruzie.
Ik hoor ook liever de venijnige stem van Liam, die het Fuck You uitstraalt, dan het zoetere geluid van Noel.
Gelukkig verscheen Liam hier nog gewoon in de studio om de nummers van zijn broer in te zingen. Die dus wel het talent van songwriting heeft, maar duidelijk minder uitstraling.
Als een Live Forever en Supersonic door hem ingezongen zouden zijn, dan had ik deze band waarschijnlijk links laten liggen.
Hij moet zich gewoon houden bij de backing vocals zoals hij het voortreffelijk doet op Columbia. Wat volgens mij over het gevoel van een gezamenlijke trip gaat.
Ik heb dan ook niks met het geprezen Don't Look Back in Anger van opvolger (What's the Story) Morning Glory?
De vete die toen met Blur uitbrak heb ik nooit begrepen.
Twee totaal verschillende bands.
Ondanks dat Oasis sterke nummers bleef maken, waren voor mij de volgende albums wisselvallig.
Het debuut blijf ik met regelmaat draaien.
De bonustrack Whatever, die later als cdsingle erbij geleverd werd, past hier niet tussen.
Duidelijk een track die aansluit op hun tweede album.
Had hem daar voor bewaard.
Enige minpunt verder is Cigarettes and Alcohol. Klinkt mij teveel als Get It On van T. Rex.

15 maart 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten