donderdag 18 maart 2010

The Music - The Music (2002)


Qua sound heb ik dit altijd de voorloper van Kasabian gevonden.
Nadat de paradepaardjes van het Hut label, namelijk Smashing Pumpkins en the Verve, beide waren vertrokken naar het grotere Vigin.
Moest er op zoek worden gegaan naar een waardige opvolger.
En in The Music waren ze daar volgens mij wel aardig in geslaagd.
Duidelijk een band die zich onderscheidde van andere.
Al hoor je boven genoemde bands er zeker in terug.

Erg dromerig, hypnotiserend stemgeluid van Robert Harvey wat in de verte ook wel wat weg heeft van Jane’s Adictions Perry Farrel.
Natuurlijk zijn er raakvlakken naar de jaren 70 sound van het Led Zeppelin Robert Plant, al zat daar wat meer emotie in de zang.
Dit is een stuk vlakker.
De druggy sound die zich als een aura om de zang laat vervagen in muzikale kleuren maakt de psychedelische sfeer wel af.
Dit geeft de albumhoes ook meer dan perfect weer.

Ondanks dat de singles het in Groot Brittanniƫ best aardig doen, lukt het niet echt om een grote doorbraak te maken.
Ik zie het een beetje als het Kula Shaker verhaal.
Op komen met een zeer geslaagd en hoog gewaardeerd debuut, maar geen volledige erkenning bij het publiek.
Misschien vervlakt de aandacht een beetje bij het album.
Als je de singles zo af en toe voorbij hoort komen, klinken ze erg treffend.
Maar op The Music wordt het op den duur wat eentoniger.
The People blijft voor mij het sterkste nummer, heeft het groovende van The Black Crowes, maar geeft ook wel het ravende gevoel neer.
Hier kan ik nog steeds niet stil op blijven zitten, het nodigt uit om te dansen.

18 maart 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten