maandag 8 maart 2010

The Doors - Strange Days (1967)


Was het debuut nog duidelijk een lange trip veroorzaakt door de consumptie van allerlei drugs.
Strange Days is duidelijk de Cold Turkey van de volgende dag.
Het koortsachtig op zoek gaan om opnieuw te scoren.
Beangstigende kijk op een nuchter leven.
Het besef dat door het te snelle succes geen weg meer terug is.
Realiteit en droombeelden zullen verweven worden tot een vliegend tapijt.
Zoals de albumhoes al aan geeft; het leven is een groot circus.

Jim Morrisson is hier duidelijks op zijn sterkste.
Hij beseft dat het niet goed met zijn lichamelijke en psychische gesteldheid is, maar durft dat niet onder ogen te zien.
You’re Lost Little Girl gaat eigenlijk over zichzelf.
Jim, de vreemdeling die zijn eigen leven binnen stapt.
Een kluizenaar in zijn koninkrijk der hagedissen.
In de nacht actief en overdag het liefste weg kruipen onder een steen.

Ontwaking uit deze nachtmerrie.
Jezus, red ons na het optreden.
Laat de lampen gedoofd na het slotakkoord.
Nooit meer in het spotlicht schitteren.
Omringt door groupies en cocaïne.

Het verliep allemaal anders.
Jim Morrisson werd een sterfelijke legende.
De oppergod van de vrije jaren 60.
Die op 3 juli 1971, al badend in een badkuip, gewassen van alle onschuld, de deur zou openen naar zijn eigen paradijs.

8 maart 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten