zondag 21 maart 2010

Depeche Mode - Some Great Reward (1984)


Depeche Mode gaat hier een geslaagd huwelijk aan met industriële invloeden.
Dit wordt al door de albumhoes van Some Great Reward uitgebeeld, en zo ervaar ik het ook.
Werd er op Construction Time Again nog spelenderwijs geëxperimenteerd met metalen percussie; hier is het voor de eerste keer ernst.
Hun eerste duister klinkend album, waar ik toevallig ook nog een grijs gekleurd versie van heb op vinyl.

Op Something To Do is dit gelijk hoorbaar.
Ik vind dit de voorbede op het latere nummer Black Celebration.
Het koortsig af vragen of een feestje nog op gang komt, om vervolgens tot de conclusie te komen, dat je op een vreemde duistere viering bent beland.
Geen weg terug.

Lie To Me is het bedrog in een net voltrokken bruiloft.
So Lie To Me, Like The Do It In The Factory, een verwijzing naar de hoesfoto van Brian Griffin uit het pre Corbijn tijdperk.
De zielloosheid en het kille koude gevoel van de liefde in de jaren 80.

People Are People is het bewijs van hoe het Depeche Mode lukte om ontoegankelijk industrieel geluid om te zetten tot commercieel succes.
In veel landen scoorden ze een grote hit met dit nummer over wantrouwen in de mensheid.

In It Doesn’t Matter klinkt enige vorm van positivisme door.
Al klinkt wel degelijk ook hier de wanhoop.
Zou deze relatie bestand zijn tegen jaloezie, of uiteindelijk toch ten onder gaan.

Stories Of Old spreekt uit of een huwelijk de juiste keuze is.
Is dit de vrouw waar ik mijn verdere leven mee wil delen?
Of te wel, is het vernieuwende Depeche Mode een goede beslissing.
Verlangt het publiek terug naar de oude disco sound?
Muziek voor de massa; het universele geluid.

Met Somebody doet Martin Gore nogmaals een beroep op zijn afhankelijkheid van een geslaagde relatie.
De hartslagen op het einde duiden op verbondenheid tussen twee personen, maar de toon is tevens grimmig en dramatisch.
Dus eigenlijk een soort van open einde.

Master And Servant is het geflirt met SM.
Ook kan het gezien worden als een roep naar vrijheid in de muzikale keuzes van Depeche Mode.
Vervullen ze de rol van dienaar bij de grote platenmaatschappij.
Of gaan ze voor een eigen weg; waarbij ze zelf heerser zijn, zonder zich afhankelijk moet op stellen.

If You Want is het vervolg van Something To Do.
Depeche Mode is klaar voor het volgende hoofdstuk; Black Celebration.

De afsluiter Blasphemous Rumours vind ikzelf het zwaarste nummer wat Martin Gore ooit geschreven heeft.
Tekstueel redelijk eenvoudig, maar doeltreffend.
De puberteit is al moeilijk, maar zelfs als je toe geeft aan het volwassen worden, ben je niet zeker van geluk.
Het geloof bied niet altijd geborgenheid en de juiste oplossing; het geloof kan je ook een trap na geven.
De adem wordt op het eind ontnomen.

21 maart 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten