donderdag 4 februari 2010

Arcade Fire - Funeral (2004)


The Ultra Light Pixies.

Dit was voor mij echt het eerste gevoel wat in mij op kwam toen ik Funeral hoorde.
Tunnels deed mij toch wel erg sterk denken aan een rustige versie van Velouria.
Win Butler klinkt als een Frank Black die een LOI cursus drama heeft gevolgd.
Ondanks het theatrale heeft het ook wel iets intiems.
Is dit echt zo geweldig als velen zeggen?
De zomerse aanpak van het begin van Laika bevalt eigenlijk ook wel.
Eerst de accordeon en later het zelfde thema met viool.
Ergens hoor ik eventjes een punkie zangeresje er doorheen.
Maar blijkbaar is die zo geschrokken van haar eigen stem, waardoor ze er verder niet meer bovenuit komt.
De samenzang van Une Année Sans Lumiere heeft voor mij weer duidelijk een Pixies link.
Power Out is voor mij een van de betere nummers. Heerlijk dansbaar, en ik hoor goed dat een band als Local Natives hier bekend mee is.
Muzikaal neigt het halverwege zelfs naar Come On Eileen van Dexy’s Midnight Runners.
7 Kettles is het op een te koude zomeravond met een beginnende griep bij een kampvuur op het strand zitten, terwijl je net blootsvoets in een stekende kwal bent gestapt.
Niet helemaal mijn ding dus.
Vervolgens het The Veils achtige Crown Of Love; maar ook wel The Beatles in hun creatieve experimentele periode.
Helaas ben ik geen groot The Beatles liefhebber.
Gelukkig wel van The Veils.
Vanaf Wake Up gaat het weer de goede kant uit; mooie samenzang.
Hier hoor ik Frank Black weer overduidelijk terug.
Alsof hij samen met The Polyphonic Spree (wie kent ze nog?) aan het optreden is. Met op het einde die lekkere jam op The Jams A Town Called Malice.
Mooie opmaak naar het hoogtepunt van Funeral; dat blijft voor mij Haiti.
Een breekbaar liedje (hopelijk wordt dit niet in de verkeerde context gezien).
De zang en uiteraard de mooie baspartijen doen mij aan Kim Deal denken, maar dan voornamelijk in haar The Breeders periode.
Absoluut het hoogtepunt.
Dat is het geprezen Rebellion (Lies) dus niet.
Het bezit een mooie opbouw, en wat klinkt die viool zalig, maar het koor er door heen spreekt mij iets minder aan.
Op het album wat begrafenis heet, is dit voor mij een uitbundige bruiloft.
Toch behoort het in zijn totaliteit wel tot de betere nummers.
De afsluiter In The Backseat is dan een mooi huwelijk tussen Beth Gibbons (Portishead) en Björk.

4 februari 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten